Çok büyük bir baş ağrısıyla uyandı. Sanki üstünde koca bir yük var gibiydi. Kafasını yastıktan zor bela kaldırdı, gözlerini ovuşturdu. İlk gördüğü şey yanındaki birkaç aspirin ve bir bardak su oldu.

Yatağından doğrulup etrafına bakındığında her tarafın normalden çok daha derli toplu olduğunu farketti. Hatta mükemmeldi, hiçbir düzensizlik yoktu. Kapı aralığından baktığında, bütün evin elden geçirildiğini anladı, şaşırdı. Eşi bu kadar da titiz değildi çünkü.

Aspirinleri aldı, yuttu. Hemen yandaki nota gözü ilişti:

Hayatım, kahvaltın hazır, mutfakta. Birkaç şey almak üzere markete kadar gidiyorum. Sana afiyet olsun. Seni seviyorum.

Adam resmen afallamıştı. Nota tekrar baktı, tekrar okudu. İnanması gerçekten güçtü. Gece olan bitenlerden acaba bir şey mi kaçırmıştı? Pek fazla şey hatırlamıyordu ama arkadaşlarıyla eğlenip "iki tek" attıktan sonra, çok geç saatte meyhaneden ayrıldığı hayal meyal aklına geldi.

Mutfağa gitti, krallara layık kahvaltısı gerçekten de hazırdı. Oğlu da masadaydı ve kahvaltıya az önce başlamış gibiydi. Üzerindeki şokla sordu: "Dün gece ne oldu?" Oğlu cevap verdi: "Gece saat 3 gibi eve geldin, bayağı da sarhoştun. Bağırıp çağırıyordun ve tabak çanak ne varsa kırıp döktün."

Adamın kafası iyice karışmıştı. "E o zaman annen neden her tarafı temizlemiş ve üstüne bir de bu kahvaltıyı hazırlamış? Sinirli olması gerekmiyor muydu?"

Oğlu cevap verdi:

"Annem zor bela seni yatıştırdı, içeriye yatağa götürdü. Ayakkabılarını çıkarmaya çalışırken şöyle dedin:
Lütfen hanfendi, beni bırakın, ben evli bir adamım!"

Kıssanın hissesi;
Sarhoşken söylenen yerinde bir söz paha biçilmez olabilir.

Üyesi bulunduğum bir e-posta grubuna düşen İngilizce bir hikayeden Türkçeye bizzat uyarladım.